De geplande centrale opslag van alle vingerafdrukken en gezichtsscans van Nederlanders staat op losse schroeven nu ook regeringspartij VVD zeer kritisch is over de opzet.

Tweehonderd krakerspanden ontruimen, preventief-fouilleergebieden verder uitbreiden, geen bijstand meer voor werkonwilligen: de stoere taal van de Amsterdamse bestuurders is niet van de lucht.

Een overijverige vriend maakte om indruk te maken een sliding op een aantrekkelijke grasmat.
Het kwam hem duur te staan.

Wij, verontrusten, willen u bij dezen even een paar dringende vragen stellen in het kader van uw taak om een kabinet met PVV en VVD en CDA te onderzoeken.

Het voorstel behelst niet de oprichting van een Nationaal Instituut mensenrechten maar uitbreiding van de bestaande Commissie Gelijke Behandeling tot een College voor mensenrechten en gelijke behandeling.
Volgens de zgn Paris Principles moet de nieuw instelling voldoen aan tenminste 1) onafhankelijkheid, 2) een publiekrechtelijke basis en 3) een zo ruim mogelijk mandaat dat alle mensenrechten omvat.

Strijd voor de bescherming van privacy: het leek me altijd best nuttig, maar toch ook een tikje overdreven, misschien zelfs wel een luxeprobleem. Ik kon niet goed uit de voeten met het privacybegrip en eigenlijk nog steeds niet. Toch ben ik er wel wat anders over gaan denken. Daarover verderop meer, nu eerst alsnog mijn kanttekeningen bij het begrip.

Het Nederland van de 21e eeuw ontwikkelt zich meer en meer tot een risicosamenleving. Deze vorm van samenleving wordt gekenmerkt door het denken in termen van risicos en in het bijzonder in het uitsluiten van potentiële risico's.